Дайны гол дүр бол Парагвайн ерөнхийлөгч, генерал Франциско Солано Лопес байв. Тэрээр цэргийн албан тушаал, улс төрийн эрх мэдлийг эцгээсээ өвлөж авч, 1862 онд ерөнхийлөгч болсон юм. Лопес асар их амбицтай нэгэн байсан бөгөөд далайд гарцгүй Парагвай улсыг далайн эрэгтэй болгохын тулд хөрш Уругвайг эзлэх зорилго тавьжээ. Энэ мөрөөдөл нь хожим бүхэл бүтэн үндэстнийг сүйрэлд хүргэх шалтгаан болсон юм.
1864 онд Бразил улс Уругвайн дотоод хэрэгт цэргийн хүчээр оролцохоор шийдэхэд Лопес үүнийг эсэргүүцэн хатуу шаардлага хүргүүлсэн ч үл тоомсорлогдов. Үүний дараа Парагвай Бразилийн цэргийн хөлгийг баривчилж, удалгүй Бразилд дайн зарлан довтолсон байна. Лопес богино хугацаанд 100 мянга орчим цэрэг бүрдүүлсэн бөгөөд дараа нь Уругвай руу нэвтрэхийн тулд Аргентинаас газар нутгаар нь дайран өнгөрөх зөвшөөрөл хүсжээ. Аргентин татгалзмагц түүнд мөн дайн зарласан юм. Ингэснээр Парагвай нэгэн зэрэг:
- Бразил
- Аргентин
- Бразилын нөлөөнд байсан Уругвай гэсэн гурван улсын эсрэг ганцаараа тулалдахаас өөр аргагүй болсон байна.
Лопес армийнхаа тоонд найдсан ч цэргийн ур чадвар, техник, хангалттай нөөцгүй байсан нь удалгүй ил болов. Эхний тулаанууддаа ялагдсан Парагвай удалгүй өөрийн нутаг дээр хамгаалалтын байлдаан хийхээс өөр аргагүй болжээ. 1866–1868 оны хооронд холбоотны цэргүүд Парагвайн цайзуудыг удаан хугацаагаар бүсэлж, эцэст нь 1868 онд нийслэл Асунсьон хотыг эзлэн авчээ. Гэвч Лопес бууж өгөхийн оронд партизаны дайныг үргэлжлүүлсэн байна.
Дайны төгсгөлд Парагвайд тулалдах эрэгтэй хүн бараг үлдээгүй байлаа. Иймээс 9–15 настай хүүхдүүдийг хүртэл армид татан, мод, хутга эсвэл хуурамч буугаар зэвсэглэн тулаанд илгээжээ. Парагвайн офицерууд зэвсэггүй хүмүүсийг хүртэл дайсанд дайруулж, "байлдааны талбараас зэвсгээ ол" гэж тушаадаг байсан тухай баримтууд бий. Олон цэрэг суманд бус:
- холер өвчин,
- өлсгөлөн,
- халуунд цохиулах,
- намагт живэх зэрэг шалтгаанаар амиа алдсан байна.
Энэ дайнд холбоотон улсуудын 76 мянга орчим цэрэг амь үрэгдсэн бол Парагвайд 300 мянга гаруй хүн нас баржээ. Дайн дуусах үед:
- улсын хүн амын ойролцоогоор 60 хувь устсан,
- насанд хүрсэн эрэгтэйчүүдийн 90 хувь нь амиа алдсан гэж үздэг.
Ийнхүү Парагвай дэлхийн түүхэнд хүн амынхаа хамгийн өндөр хувийг алдсан орны нэг болсон юм.
1870 оны хоёрдугаар сарын 28-нд Франциско Солано Лопес Акидабан голыг гатлах үеэр буудуулан нас баржээ. Тэрээр амьсгал хураахынхаа өмнө:
“Би эх орныхоо төлөө үхэж байна!” хэмээн хэлсэн гэдэг.
Түүний хамтрагчид олзлогдож, хайртай бүсгүйг нь Лопесын булшийг нүцгэн гараараа ухаж оршуулахыг хүчээр шаардсан тухай тэмдэглэл үлдсэн байдаг.
Их Парагвайн дайн газар нутгийн төлөө эхэлсэн ч эцэстээ бүхэл бүтэн үндэстнийг сүйрүүлсэн эмгэнэлт түүх болон үлджээ. Парагвай улс газрынхаа тодорхой хэсгийг алдсан ч тусгаар тогтнолоо хадгалж үлдсэн юм. Гэвч сүйдсэн эдийн засаг, хүн амын асар их хохирлыг нөхөн сэргээхэд олон арван жил шаардлагатай болсон бөгөөд энэ дайны ул мөр өнөөдөр ч Өмнөд Америкийн түүхэнд хамгийн хар бараан хуудсуудын нэг хэвээр байдаг.