Энэ сургууль Калинин мужийн Вышневолоцкийн дүүргийн “Быстрое” тосгонд байрлаж байв. Тухайн үед ийм жижиг сургуулийг цөөн бүрэлдэхүүнтэй сургууль гэж нэрлэдэг байсан бөгөөд хүүхдийн тоо цөөн учраас анги бүрт тусдаа багш ажиллуулах боломжгүй байжээ. Тиймээс нэгдүгээр ангийн бяцхан хүүхдүүд дөрөвдүгээр ангийн сурагчидтайгаа нэг өрөөнд сууна. Нэг багш бүгдэд нь хичээл заана. Багш нэг ангид шинэ хичээл тайлбарлаж байх үед бусад ангийн хүүхдүүд өөрсдөө даалгавар гүйцэтгэнэ. Нэг хэсэг нь дэвтэр дээрээ бичиж, нөгөө хэсэг нь бодлого бодож, зарим нь ном уншина. Ийм сургалт хүүхдүүдээс өндөр сахилга бат, бие даасан байдлыг шаарддаг байжээ. Сонирхолтой нь бага ангийн хүүхдүүд ахлах ангийнхны хичээлийг сонсож, ирээдүйд юу сурах талаар бага багаар мэддэг байсан байна.
Тухайн үеийн сургуулийн дүрэмт хувцас өнөөгийн хүүхдүүдийнхээс ихээхэн ялгаатай. Охид бор өнгийн даашинз, дээр нь хар эсвэл баярын үед цагаан хормогч өмсөнө. Хөвгүүд саарал өнгийн, цэргийн хэв маягтай костюм өмсдөг байв. Охидын үсийг ихэвчлэн хоёр салаа болгон сүлждэг байсан тул хуучны гэрэл зургууд дээр нэг ангийн хүүхдүүдийн үсний засалт хүртэл хоорондоо төстэй харагдана. 7–9 насны хүүхдүүд октябрийн байгууллагад элсэж, Лениний хөрөг бүхий таван хошуут тэмдэг зүүдэг байв. Харин гурав, дөрөвдүгээр ангийн хүүхдүүдийн зарим нь пионерт элсэж, улаан зангиа зүүдэг байжээ.
1964 онд бөмбөлгөн үзэг өнөөдрийнх шиг өргөн хэрэглээтэй болоогүй байсан тул хүүхдүүд үзгэн балаа бэхэнд дүрж бичдэг байв. Ширээн дээр жижигхэн бэхний сав байрлана. Үзгээ бэхэнд дүрээд дэвтэр дээрээ болгоомжтой бичнэ. Хэт их бэх авбал цаасан дээр дусална, бага авбал бичиг бүдгэрнэ. Тиймээс хүүхдүүд цэвэрхэн бичихийн зэрэгцээ бэхтэй зөв харьцаж сурах хэрэгтэй болдог байжээ. Тэдний хэрэглэж байсан хичээлийн хэрэглэл, ном, дэвтэр зэрэг нь өнөөдрийнхөөс маш энгийн байсан ч тухайн үеийн хүүхдүүдийн хувьд өдөр тутмын амьдралын салшгүй хэсэг байв.
Тэр үеийн хөдөөгийн сургуулийн хамгийн содон зүйлсийн нэг нь зуух байлаа. Быстрое тосгоны сургуулийн ангид дугуй хэлбэртэй, өндөр голланд маягийн зуух байрлаж байжээ. Түүнийг модоор галлаж, анги доторх бүх хүүхдийг дулаацуулна. Модон ханатай жижиг сургуулийн байр тоосгон барилга шиг дулаанаа удаан хадгалахгүй. Тиймээс өвлийн хүйтэнд хүүхдүүд анги бүрэн дулаарах хүртэл гадуур хувцсаа тайлахгүй суух үе ч байжээ. Буланд нь пальто, малгай өлгөсөн ганцхан өлгүүр харагдана. Нэг өрөөний дотор дөрвөн анги, нэг багш, хэд хэдэн эгнээ ширээ, бас бүгдийг нь дулаацуулдаг ганц зуух. Энэ бол 1960-аад оны хөдөөгийн сургуулийн энгийн дүр зураг байв.
Хөдөөгийн хүүхдүүдийн хувьд сургуульдаа хүрэх нь өөрөө жижигхэн аялал байлаа. Ялангуяа дөрөвдүгээр анги төгссөний дараа ойролцоох бүрэн дунд сургуульд сурахын тулд өөр тосгон руу хэдэн километр алхах шаардлагатай хүүхдүүд олон байжээ. Зуны улиралд энэ зам харьцангуй амархан. Харин өвлийн цас, хүйтэн цаг агаарт сургуульдаа хүрэхэд илүү их хугацаа зарцуулна. Завсарлагааны үеэр хүүхдүүд тусгай том спорт заал, тоглоомын өрөө ашиглахгүй. Тэд анги дотроо, ширээнүүдийнхээ хооронд тоглож, ярилцана. Ийнхүү нэг жижигхэн өрөө хүүхдийн өдөр тутмын амьдралын бараг бүх хэсгийг багтаадаг байв.
1964 он Зөвлөлтийн боловсролын түүхэнд мөн онцгой үе байлаа. 1958 онд боловсролын шинэчлэл хийгдэж, заавал эзэмших боловсролыг долоон жилээс найман жил болгон нэмэгдүүлсэн. Харин бүрэн дунд боловсролыг 11 жил болгох шинэ тогтолцоо хэрэгжиж эхэлсэн байв. Гэвч 11 жилийн тогтолцоо удаан үргэлжилсэнгүй. 1964 оны наймдугаар сарын 10-нд ЗХУ-ын эрх баригчид сургалтын хугацааг дахин 10 жил болгох шийдвэр гаргажээ. Таболина яг энэ үед Быстрое тосгонд очиж, сургуулийн амьдралыг гэрэл зурагт буулгасан байна. Гэхдээ энэ томоохон өөрчлөлт хөдөөгийн жижиг сургуульд шууд мэдрэгдсэнгүй. Нэгдүгээрээс дөрөвдүгээр ангийн хүүхдүүдийн өдөр тутмын хичээл бараг л хэвээрээ үргэлжилж байлаа.
Людмила Таболина 1941 онд Вышний Волочёк хотод төрсөн бөгөөд 1960-аад оны эхээр гэрэл зураг сонирхож эхэлжээ. Түүний анхны аппарат нь энгийн “Смена-6” байв. 1964 онд тэр Быстрое тосгоны сургуульд очиж, нэг өрөөнд хичээллэж буй дөрвөн ангийн хүүхдүүдийг гэрэл зурагт буулгажээ. Тэр зураг энгийн нэг хичээлийн агшин байсан ч хожим маш үнэ цэнтэй баримт болон үлдсэн юм. Таболина үүгээр зогсоогүй. Тэрээр хөдөөгийн амьдралыг олон жилийн турш гэрэл зургаар баримтжуулж, 1964–1990 оны хооронд тосгоны хүмүүсийн ажил амьдрал, ахуй, улирлын өөрчлөлт, өдөр тутмын мөчүүдийг хадгалан үлдээжээ.
Өнөөдөр бид 1964 оны тэр ангийг хараад зөвхөн хуучны сургуулийг олж хардаггүй. Бид нэгэн үеийн хүүхдүүдийг харна. Тэдний сүлжсэн үс, дүрэмт хувцас, бэхний сав, модон ширээ, буланд өлгөөтэй пальто, анги дулаацуулж буй зуух гээд тухайн үеийн амьдралын жижиг деталь бүр гэрэл зурагт үлджээ. Быстрое тосгон өнөөдөр ч оршин байгаа ч нэг өрөөнд дөрвөн анги зэрэг хичээллэдэг тэр сургуулийн тогтолцоо аль хэдийн түүх болон үлджээ. Ийм жижиг сургуулиудыг 1970-аад оноос аажмаар цөөлж, томоохон сургуулиуд руу хүүхдүүдийг төвлөрүүлэх болсон байна.