Эртний үед өнөөгийн бидний ойлгодог дотуур хувцас байгаагүй. Түүний хамгийн ойрын хэлбэр нь бэлхүүс, ташаагаар ороож зүүдэг бүслүүр даавуу байв. Үүнийг даавуу, арьс зэрэг материалаар хийдэг байжээ.
Эртний Ромд ийм хувцас өдөр тутмын зайлшгүй хэрэгцээ биш байсан байна. Ромчуудын хувьд туник буюу биед шууд өмсдөг урт хувцас нь үндсэн дотуур хувцасны үүргийг гүйцэтгэдэг байв. Туникныхаа дээр гадуур нөмрөг эсвэл ёслолын нөмрөг өмсдөг байжээ.
Харин гладиаторууд, жүжигчид болон олон нийтийн өмнө илтгэл тавьдаг хүмүүс сублигакулум хэмээх арьсан бүслүүр даавуу өмсдөг байв.
Эмэгтэйчүүд спортоор хичээллэх үедээ мөн арьсан бүслүүр даавуу хэрэглэж, хөхийг тогтоох зориулалттай строфиум хэмээх хувцас өмсдөг байжээ. Энэ нь орчин үеийн хөхний даруулгын эртний хувилбаруудын нэг юм.
Дундад зууны үед эрэгтэйчүүдийн дотуур хувцасны үүргийг маалинган богино өмд гүйцэтгэдэг байв. Түүнийг бүсэлхий орчимд уяагаар тогтооно. Үүний дээр хөл барьсан нарийн өмд өмсдөг байжээ.
Эрэгтэй, эмэгтэй хүмүүсийн аль аль нь урт дотуур цамц өмсдөг байсан бөгөөд энэ нь сул загвартай, ихэвчлэн маалинган даавуугаар хийгддэг байв.
хувцас нь гадуур хувцсыг биед шууд хүргэхгүй байлгах, биеийг хамгаалах, дулаан байлгах зэрэг практик зориулалттай байжээ.
Гэгээрлийн эрин үед урт дотуур цамц болон хөгжиж өөрчлөгдсөн урт дотуур өмд нь дотуур хувцасны үүргийг гүйцэтгэж байв.
Эмэгтэйчүүдийн хувьд харин корсет хамгийн чухал хувцасны нэг болжээ. Корсет нь бэлхүүсийг нарийхан харагдуулахын зэрэгцээ тухайн үеийн гоо сайхны үзэлд нийцсэн биеийн галбир бий болгох зорилготой байв.
Тухайн үед зарим эмэгтэйчүүд оймс, оймсны тогтоогч бүс ашиглан хувцаслалтаа чимэглэдэг байжээ.
Гэхдээ урт дотуур өмд нь тухайн үед голчлон эрэгтэйчүүдийн хувцас хэвээр байв. Эмэгтэйчүүдийн дотуур хувцасны нэг хэсэг болох хүртэл XIX зуун хүртэл хугацаа шаардагджээ.
XIX зууны сүүл гэхэд корсет болон дотуур цамцнууд улам биед наалдсан, хэлбэрийг тодотгосон загвартай болж эхлэв. Эмэгтэйчүүдийн богино дотуур өмд ч мөн түгээмэл болжээ.1895 оны корсет, 1914 оны хөвөн даавуун корсет зэрэг нь тухайн үеийн эмэгтэйчүүдийн биеийн галбирт тавьдаг шаардлагыг тодорхой хэмжээгээр харуулдаг.
XX зууны эхээр эмэгтэйчүүдийн дотуур хувцас эрс өөрчлөгдөж эхэлжээ. Хөхийг дэмжих зориулалттай, өнөөгийн хөхний даруулгатай төстэй загварууд гарч ирсэн байна. Эхэндээ эдгээрийг корсетийн дээгүүр өмсдөг байсан ч удалгүй бие даасан дотуур хувцас болж хөгжжээ. Ингэснээр хөхний даруулга аажмаар корсетийн орон зайг эзэлж эхэлсэн байна.
XX зууны дунд үеийн эмэгтэйчүүдийн дотуур хувцас нь гоо сайхан, тав тух болон практик хэрэглээг хослуулахыг эрмэлзэж байв. Энэ үед дотуур хувцас зөвхөн биеийг хамгаалах хэрэгсэл биш, эмэгтэй хүний гадаад төрх, галбирыг тодотгох загварын нэг хэсэг болж эхэлжээ.
XX зууны дунд үе дотуур хувцасны түүхэнд томоохон өөрчлөлт авчирсан. Бэлгийн хувьсгал болон нийгмийн үзэл бодлын илүү чөлөөтэй болсон байдал нь хүний бие, бэлгийн харилцаа болон хувцаслалтын талаарх ойлголтыг өөрчилжээ. Үүнийг дагаад дотуур хувцасны загвар ч илүү задгай болж, өмнөх үеийнхээс богино, нимгэн, биед илүү наалдсан хэлбэрүүд түгээмэл болсон байна.
Ингэснээр дотуур хувцас зөвхөн эрүүл ахуй, тав тухын хэрэгсэл биш, хувь хүний хэв маяг, гоо зүй, өөрийгөө илэрхийлэх нэг хэлбэр болон хувирчээ.
Өнөөдөр дотуур хувцасны сонголт асар өргөн болсон. Энгийн хөвөн даавуун дотуур хувцаснаас эхлээд спортын зориулалттай, биед барьсан, торон болон гоёлын загвар хүртэл олон төрөл бий.
Дотуур хувцасны түүхийг харахад нэг зүйл тодорхой харагдана. Хүний биеийг хэрхэн харж, хэрхэн нууж, хэрхэн тодотгож байгааг тухайн үеийн нийгмийн үнэт зүйлс тодорхойлж иржээ.
Тиймээс дотуур хувцас бол зүгээр нэг хувцас биш. Түүний загвар, зориулалт, хэрэглээний өөрчлөлтөөр дамжуулан бид өнгөрсөн үеийн хүмүүсийн амьдрал, гоо сайхны ойлголт, ёс суртахуун, нийгмийн хандлага хэрхэн өөрчлөгдөж ирснийг харж болно.